AI na dobre już rozgościło w pracy wielu osób. Narzędzie stało się na tyle dopracowane, że zaczyna powoli zastępować ludzi w dość dużym zakresie, czyli mówiąc wprost – podkopuje ich miejsca pracy. I są to zawody, które wcześniej wydawały się, że tam AI nie da rady. Tymczasem sztuczna inteligencja z turbo prędkością zmienia nasz świat. Niektórzy zastanawiają się co to będzie za 100 lat? Tymczasem właściwe pytanie brzmi – co będzie za około 3 do 5 lat? Zmiany jakich doświadczymy w najbliższych latach będą głębokie.

Przezentowany wywiad porusza wiele ważnych aspektów odnośnie zmian na świecie, które wywołuje i wywoła AI, jednakże jedno nie zostało tam dobrze nakreślone – jest to rosnąca przepaść.
Przepaść pomiędzy tymi, którzy mają władze i tymi kontrolowanymi. Druga przepaść jest pomiędzy społecznościami, jak też pomiedzy narodami. Dane grupy czy też społeczeństwa mające dostęp do AI, które usprawnia ich prace, znacznie szybciej się rozwijają i bogacą.

W swoich założeniach AI miało wyrównywać szanse, tymczasem jest z goła odwrotnie. Takie hasło to mżonka, to coś jak hasło socjalistyczne dla naiwnego ludu pracującego.

O ja pierdziulę, komputer jest lepszy ode mnie…

Oj przesadziłeś, przecież Chat-GPT jest kreatywny!

Zasobożerność procesów myślowych

Ghost in the BIO Machine

To pierwszy taki projekt z kilku będących w planach. Tajemnica Nabu to sterowalne słuchowisko science-fiction.
Docelowo gry audio mają być kierowane głównie dla dzieci. Celem jest, aby udostępniać narzędzia w formie zabawy, które wyciszają umysł oraz pobudzają wyobraźnię. Narzędzia, które są grami, czyli są pociągające dla młodych umysłów.

No, a że właścicielowi firmy serce rozpala science-fiction to na pierwszy strzał poszła fabuła bardziej poważna 🙂
Ale nie jest to odjechana opowieść w stylu Star Wars lub zielonych ufoludków, to taki bardzo realistyczny klimat.

Na początek wersja demo.

nabu.itbvega.pl

Można użyć klawiatury, myszki lub na komórce odpalić.

Jest wersja lektora męska i żeńska.

Słuchawki są bardzo wskazane, wręcz niezbędne.

Każdy feedback jest cenny! Zapraszam do kontaktu, każdym kanałem 🙂

Do kina, a potem prosto do RCKiK oddać krew!

www.rckik-bydgoszcz.com.pl

Bo będzie za późno
i już nie będą grać ósmej części…

Cudowny czas! Święta, premiera Star Wars VIII i banda zwariowańców pod choinką… 😉

Bywają chwile, że dany obraz chce coś powiedzieć, a kolory tylko rozpraszają.
Bardzo to intymne chwile i emocje ciężko słowami oddać.
Łatwiej to zrobić obrazem, ale i to nie zawsze się uda.

Za jakiś czas obejrzymy „Przełęcz ocalonych” lub inne dzieło filmowe mocno pokazujące z czym związany jest żołnierski zawód. Tymczasem mój młodzieniec jest za młody na takie kino, więc od święta niech biega razem z rówieśnikami z karabinem w ręku.

Oglądając te zdjęcia naszła mnie pewna myśl nostalgiczna. Ludzie pracują na rzecz społeczeństwa. Wnoszą pewne idee, rozwijają je, tworzą przepisy i różne kanony zachowań. Tymczasem na świecie wciąż panuje przemoc. I wcale ona nie jest mniejsza. Wręcz przeciwnie.

Nie da się przepisami wnieść pokoju. To pokazuje cała nasza historia od kiedy ją spisujemy. A im więcej przepisów, tym bardziej zawoalowana i częstsza jest przemoc na drugim człowieku.

Nie da się pokoju wnieść karabinem. Co rusz zdarza się wielki przywódca, który chce podbić inne narody, aby je „zjednoczyć”. Cóż, w tym momencie zjednoczenie nabiera totalnie nowego znaczenia jakościowego: zlepienie na siłę części nie pasujących do siebie…

Jedyne co możemy zrobić, to poszerzać naszą tolerancję. Brak szacunku do drugiego człowieka sprawia, że gwałcimy go na każdym poziomie. To dotyczy tak drobnych spraw materialnych, jak i tych związanych z ciałem oraz psychiką. Czyli kradzieże, przestępstwa seksualne, aż w końcu narzucanie przekonań. Przekonań co do tego jak się zachować, ubrać, jak żyć, w jakiego boga wierzyć…

Bez szacunku żadne przepisy i żadne wojsko nie pomoże. I działa to w dwie strony. Wymagamy tego od polityków, ale czy szanujemy ich jako ludzi, czy tylko widzimy … (tu należy wstawić własne epitety).

Była już na blogu antypolecajka, stąd dla zbalansowania jest i polecajka 🙂
Film perełka. Przepiękne sceny złożone ze zdjęć, czyli jest to film poklatkowy. A zdjęcia specyficzne – z dłuższym czasem naświetlania, a to sprawia niezwykłe zaprezentowanie pejzaży. Do tego piękna muzyka i śpiew.

Warto do kawy zatopić się w oglądaniu. Tak – zatopić, ponieważ film ten to rodzaj sztuki, która w drodze kontemplacji wycisza i uspokaja umysł.
Na początku rozbrykany umysł może chcieć uciec. Może pojawić głos – a co mi tu podajesz za nudne badziewie! Ale gdy chwilę człowiek posiedzi wchłaniając obraz i dźwięk zaczyna dziać się magia. Rozbrykana małpa w głowie uspokaja się, bo zaczyna się jej podobać to co widzi. Wtedy małpa siada i wpatruje się robiąc coraz większe oczy 🙂

Jeżeli ktoś nie oglądał „Obcy: Przymierze”, a chciałby to zrobić polecam moją anty-recenzję.

Niestety anty, ponieważ mimo upływu lat dobrze pamiętam Blade Runner’a, mimo, że odbiegał fabułą od książki jest to perełka drążąca temat i wzbudzająca emocje.
Pamiętam też „Obcy 8 pasażer Nostromo”, można się było trochę popocić ze strachu, w tamtych czasach (oglądałem go w połowie lat 80-tych) to było duże doznanie. Aczkolwiek Obcy decydujące starcie pobił go na głowę.
Pamiętam też Prometeusza – film dający do myślenia odnośnie naszego pochodzenia, wyzwalał temat, a ktoś lubiący rozważać mógł daleko popłynąć tym nurtem.
Te filmy wyreżyserował Ridley Scott. Ma też na koncie sfilmowanie wyprawy Krzysztofa Kolumba, jest też film o Robin Hood’zie.

Skoro Obcy Przymierze to nawiązanie tak do Obcego jak i do Prometeusza, to spodziewałem się dobrego kina. Tymczasem obejrzałem dno. A żeby być precyzyjnym to nie był film o podwodnej wyprawie na dno oceanu. Obejrzałem jakościowe Dno. Dno zasługuje na pisanie z dużej litery, ponieważ wyreżyserował go Ridley Scott.

Streszczając krótko: mała kiepsko wyszkolona załoga pod przywództwem egocentrycznego kapitana transportuje kolonizatorów na odległą planetę. Transportuje to oznacza, że ma pod swoją opieką 2000 innych ludzi.
Następnie pojawiają się znane z innych filmów potworki, robią rzeźnię, a film kończy się tak samo jak Katyń. Dodać jeszcze trzeba androida psychopatę. Brrr, aż mam gęsią skórkę na myśl o takiej maszynie.

Kilka szczegółów, które rozwaliły film:

– Załoga nie jest wyszkolona.
Powinna wiedzieć na co może sobie pozwolić. Pomijam już zejście z kursu i lot na obcą planetę, ale jeżeli schodzi się na nieznane terytorium to nie można się rozdzielać. Pójdziecie do dżungli na wycieczkę i oderwiecie się od grupy z którą przybyliście na ten trudny teren?

– Druga rzecz pokazująca brak przygotowania to podejmowanie kluczowych decyzji wyłącznie przez kapitana. W takich wypadkach powinno się to zrobić komisyjnie, a nie że kapitan-bóg zadecydował o tym, że lecimy na inną planetę i mamy w nosie bezpieczeństwo załogi i pasażerów.

– Ekspresowe rośnięcie potworków.
Normalnie „alieny” szybko rosną, to chyba każdy wielbiciel tych filmów pamięta. Ale mnie męczy widok przejścia potworka od okresu poczęcia, przez płodowy i opuszczenia swojego żywiciela w chyba mniej niż pół minuty.

– Nie każdy ochlapany krwią się zaraża.
Skoro pasożyt wlazł przez pory w skórze, zakładam że dostał się do krwioobiegu, aby potem umiejscowić się gdzieś w trzewiach ofiary. Tymczasem kilka osób zostało obrzyganych krwią i się nie zaraziło.

– Android, który może zabijać.
No tak, jaki pan taki kram. Ograniczona istota stworzyła ograniczonego robota, a ten obrócił się przeciw swojemu stwórcy. To ma sens.

– Druga generacja androidów to niezdara.
Człowiek zrobił kolejną maszynę, pozbawioną wad pierwszego modelu. Ta maszyna miała służyć, a nie być twórcą na podobieństwo człowieka, co sprawiło, że pierwszy model okazał się psychopatą.

Niestety android kolejnej generacji także był durnowaty na swój sposób. Zauważył bowiem, że ten stary android jest niebezpieczny dla ludzi i zamiast od razu działać do czego został zaprojektowany, to słownie uprzedził agresora, że niestety ale będzie działać przeciwko niemu. No bo jest przecież zaprogramowany aby służyć ludziom, więc ma ich chronić.
Czyli człowiekowi tym razem udało się skonstruować naiwną maszynę 😀
Bo wiadome było, że maszyna kiler będzie miała głęboko w swoim syntetycznym zadku tak ludzi, jak i swojego kolegę androida.

– Android cudotwórca
W Prometeuszu, z którego pochodzi android psychopata, został on rozczłonkowany pod koniec filmu. Dokładniej to została głowa z szyją, która jakimś cudem żyła. Większy cud, że w kolejnym filmie widać całego androida.

– Ilość momentów strachu.
Niewielka to ilość. Nie wiem czy horrorowe kino przestaje na mnie działać. Ale tylko w kilku momentach mogłem odczuć miły dreszczyk zaskoczenia.

– Fizyka raz działa, a raz nie.
W finalnej walce stoczonej pomiędzy dwójką ludzi a potworkiem, na statku kosmicznym podróżującym gdzieś w przestrzeni międzygwiezdnej zostają otworzone wielkie wrota. W tym momencie z luku wylatuje powietrze i różne przedmioty. Ludzie mieli sprytne buty, chyba jakieś magnetyczne. Był na nie najazd kamery, lecz nie było wyjaśnienia jak działają. Za to dziwne było to, że opróżnianie hangaru z powietrza, które ulatywało w kosmos przez ogromne wrota trwało ogromnie długo. No i główna bohaterka skoczyła z jakiejś platformy lądując jakieś 2 metry niżej, zamiast zostać porwana razem z uciekającym huraganowym powietrzem.

– Fabuła przewidywalna.
Niestety film w większości przypadków jest z góry do odgadnięcia. Główne wątki są trywialnie proste.
Ale najbardziej dobijającym jest końcówka, gdzie każdy wie, że na pokładzie jest android morderca zamiast tego androida służącego. Byli oni do siebie bliźniaczo podobni, aczkolwiek ten agresywny miał głębsze zmarszczki.
Zmarszczki to jedno, a dwa to prowadzenie fabuły. To aż bolało, bo człowiek wiedział, że tam siedzi psychopata i wyszła z tego wielka d..a
Ani strachu nie przyniosła jego obecność, ani nie został pokonany, jak to ma miejsce w normalnym świecie, gdzie zawsze bohater na końcu pokona wroga.

– Katyń
I właśnie dochodzimy do ostatnich scen, gdzie to android morderca zamiast nas straszyć przez dobrych kilka minut po prostu rozpierdziela cały film. Okazuje się, że wszyscy zaraz zginą.
Całkiem możliwe, że jest to furtka do kolejnej części, ponieważ nie widzimy momentu zagłady, choć wygląda to na nieuniknione. A może w ostatnim momencie przed totalną zagładą wyskoczy z nienacka android sługa (który najprawdopodobniej został zamordowany i spoczywa daleko na pozostawionej planecie) i przynajmniej część ludzi ocali?
Tego nie wiadomo. Za to wiadomo, że film wyszedł bardzo słabo, tak jakby wielki reżyser zrobił się marudnym dziadkiem.

Na napisach końcowych siedziałem zadziwiony zastanawiając się co ja takiego właśnie obejrzałem. Mogłem ten czas poświęcić na przeczytanie dobrej książki, na przykład drugi tom Infoszoku autorstwa David Louis Edelman’a.
Tak, poczułem wielki zawód i dlatego ludziska, jak się naprawdę strasznie nudzicie, to możecie iść na ten film, ale jest mnóstwo innych fajnych zajęć do roboty.

A zdjęcie do tego wpisu to jakiś żuczek, którego spotkałem. Wziąłem go na trochę do niewoli i zrobiłem kilka ujęć, aby na przybliżeniu sprawdzić jak naprawdę wygląda ten malutki dziwny stworek. Okazało się, że żuczki, jak zresztą każde robale, to mikro kosmici na naszej planecie.
Taaaaak, oni już tu są… 😉

Niektóre zlecenia sprawiają, że człowiek cierpi w trakcie pracy. Właśnie w świat ruszyła nowa strona, do której także wykonywałem zdjęcia.
A ile się nacierpiałem przekładając te pachnące i smacznie wyglądające pieczywo oraz ciastka i ciasta tego nikt nie wie. Oczy by jadły i jadły, a ślinka leciała bez końca…
Przed każdą sesją trzeba było porządnie się najeść, ale to i tak pomagało tylko do pewnego stopnia 🙂

www.pocwiardowski.bydgoszcz.pl
Uwaga ostrzegam! Nie można wchodzić z pustym brzuchem!
Poniżej niewielki wycinek źródła mojego bólu 🙂