Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

Czy w Google odkryli Amerykę?

Możliwość poprawy jakości strony internetowej

Strony afiliacyjne, czyli polecanie produktów i usług

Jakiś czas temu pisałem na temat co można poprawić na stronach internetowych, aby podnieść ich użyteczność. Teraz przyszedł czas na korekty wyspecjalizowanych witryn, czyli czas na sklepy internetowe.

Temat dotyczy poprawy sklepu internetowego, jak więc możesz się domyślać chodzi o zwiększenie sprzedaży. Pytanie, które się za tym czai to – czy tylko reklama jest ważna? A może są czynniki w samej budowie sklepu internetowego, które hamują sprzedaż lub odstraszają klientów?

Poniżej lista kluczowych spraw, które muszą być dopracowane, aby sklep internetowy nie był sklepem zombie.

Zakupy bez rejestracji

Brak możliwości składania zamówień bez potrzeby rejestracji konta – to jest dość częsty odstraszacz. Aktualnie standardem są tak zwane szybkie zakupy, czyli wystarczy wypełnić formularz z danymi osobowymi, wybrać warunki dostawy oraz płatności i koniec.

Koszty dostawy

Bywało, że w niektórych sklepach spędziłem troszkę czasu, aby znaleźć w jaki sposób wysyłane są zamówienia oraz ile zapłacę za dostawę. To jest podstawa! Nie będę tracił czasu, aby dopiero w momencie wypełniania formularzy zamówienia dowiedzieć się, że zapłacę kilka razy więcej niż u konkurencji. Sporadycznie zdarzało się, że nie znajdywałem informacji o dostawie. Zapewne gdzieś w tasiemcowym regulaminie była ona ukryta. Efekt był taki, że złożyłem zamówienie, lecz w innym sklepie!

Zasady zwrotów

Jeśli ktoś w widocznym miejscu nie umieszcza odsyłacza do strony: zwroty i reklamacje etc. to pachnie mi tu niezbyt ładnie. Właściciel sklepu jest albo początkującym sprzedawcą, albo celowo pomija tą bardzo istotną dla klienta sprawę. Tego typu sklepy także omijam.

Słabe zdjęcia produktów

Zdjęcia niewyraźne, źle skadrowane, małe po powiększeniu – to jest koszmarek kupującego. Najczęściej klient chce się „wzrokowo” upewnić, że to jest właśnie produkt o którym myśli. Inną jeszcze odmianą tego mankamenty jest niewielka ilość zdjęć, czytaj: sztuk jedna. To także odstrasza.

Ukryty koszyk

Bywa, że koszyk umieszczony jest gdzieś na dole w bocznej kolumnie, albo ukryty jest w mnóstwie drobnych badziewi w nagłówku sklepu. Te dupersztyki zaśmiecające nagłówek mają za zadanie sprawić, aby było „na bogato”. Niestety w tym momencie „na bogato” oznacza do bani i to tak całkowicie. Jeśli klient szuka rzeczy, których nie ma tam gdzie być powinny to się irytuje. Im mniej mu zależy na zakupach tej rzeczy, tym mniejsza ilość irytacji sprawi, że opuści sklep, który właśnie odwiedza.

Dobra wyszukiwarka

Jeśli mamy przysłowiowe trzy produkty na krzyż to nie musimy się tym martwić. Ale przy większej ilości produktów wyszukiwarka to standard. Klikanie po kategoriach i ich kolejnych podstronach wywołuje u klienta irytację, a o niej przed chwilą pisałem.

Zaawansowane filtrowanie

To nie jest coś co zdyskwalifikuje sklep internetowy, lecz dobre filtry kategorii znacznie ułatwiają życie. Oczywiście mam na myśli sklepy, których kategorie zawierają dziesiątki produktów każda. Typowe filtry to prócz zakresu cen mogą być wybór marki, rozmiarów, kolorów oraz wybrane specyficzne parametry dla oferowanych w sklepie produktów.

I tradycyjnie – jak się ma zdjęcie do wpisu?
No przecież opisałem sześć spraw,
czyli zdjęcie pasuje! ;-D

Przy biurku siedzę już całkiem długo, w tym roku bliżej mi będzie do pięćdziesiątki niż czterdziestki, a że jestem ciekawskie jajo, więc coś tam już zdążyłem przetestować w tym temacie. Może komuś się przyda, choćby aby przekonać się jakie są możliwości w tym temacie.

Na początku mojej kariery Homo Sedens*, czyli jakieś 20 lat temu, testowałem klękosiad. Kolega bardzo zachwalał, kupiłem w ciemno. Niestety nie dla mnie ten sprytny przedmiot. Jakoś kolana mnie pobolewały. Może taka moja fizjonomia?

Po jakimś czasie miałem do czynienia z wielką dmuchaną piłką, taką do jogi. Czułem wyraźnie, że plecy mam pięknie wygięte w łuk, tak jak powinny być. Ale jednak odstawiłem piłkę na bok. Możliwe, że wynikało to z tego, że jej średnica była ciut za mała, brakowało dobre 5 centymetrów. A to jest bardzo ważne, aby ręce nie były za nisko, ani za wysoko w stosunku do blatu. Ręce powinny być zgięte w łokciu pod kątem 90 stopni i być równoległe do blatu.

Później testowałem małą dmuchaną poduszkę. Miała być dobra, bo poręczna i mogę wyregulować wysokość siedziska samym krzesłem. Niestety coś mnie w dupsko uwierało i na dłuższą metę nie dałem rady. Choć pozycja już była odpowiednia. Czyli siedziałem z brzegu poduszki, tak jakbym miał prawie z niej zjechać. Dzięki temu plecy były ładnie wygięte.

Potem przyszedł czas na krzesło siodłowe. Oj! To najbardziej boleśnie wspominam. Jak mnie wtedy dupsko bolało, a miało być tak pięknie… Zapewne każdy zapalony rowerzysta doświadczył tego na początku sezonu – dupsko musi się przyzwyczaić do siedziska. Niestety, ja wymiękłem.

Następne moje doświadczenie to podparcie lędźwiowe, które nabyłem na Allegro. Kosztowało grosze i mówiąc krótko – jaka cena taka jakość. Oparłem się i zgniotłem, ot tyle z tego było pożytku jak z naleśnika za plecami.
Całkiem możliwe, że czegoś nie doczytałem zamawiając na Allegro, to chyba była wersja dla anorektyków i moje 77 kg to była zbyt duża waga. Ale nie znaczy to, że podparcia lędźwiowe są do bani. W samochodzie od wielu lat mam takie, tylko że z twardej gąbki i sprawdza się rewelacyjnie!

Kolejny nabytek, tym razem już poważny zakup (czytaj drogi) to fotel ergonomiczny z podparciem. Nie sprawdza się u mnie, ponieważ podparcie lędźwiowe jest bardzo daleko, to znaczy – siedzisko jest strasznie głębokie. Przez to potem niewygodnie jest nogom.
Ale znalazłem rozwiązanie, między innymi dzięki rozmowom z innymi Homo Sedens, które to podzieliły się swoim doświadczeniem. Mianowicie chodzi o siedzenie na brzegu krzesła. To już wcześniej sam odkryłem przy okazji tej plaskatej poduszki na siedzisko, ale jakoś zapomniałem o tym. Teraz powróciłem do takiego sposobu siedzenia. Czyli zamiast specjalnego fotela wystarczyło by zwykłe krzesło z regulowaną wysokością.
Jeśli usiądzie się blisko brzegu krzesła i podniesie się siedzenie, sprawi to inne ułożenie nóg, miednicy i pleców, w wyniku czego nasza pozycja będzie wyglądała pięknie, jak jeźdźca na koniu. I taka właśnie jest prawidłowa postawa siedzenia.

Potem naszła mnie ochota na pracę na stojąco. Kilka lat temu zaczęło się o tym mówić więcej. Na wymiar zrobił mi stolarz specjalną rozkładaną podstawkę pod monitor, klawiaturę i mysz. Czyli mogłem pracować na stojąco.
To też nie było zbyt dobre rozwiązanie. Przestawianie i upakowywanie wielkiego monitora, klawiatury i myszki było lekko uciążliwe. A że przyzwyczajenie to druga natura człowieka to efekt był taki, że dużo tego nie poużywałem.

Ale od całkiem niedawna jestem szczęśliwym pracującym na stojąco. Prenumeruję newsletter Michała Szafrańskiego z bloga Jak oszczędzać pieniądze. Polecam, skarbnica wiedzy na temat właściwego podejścia do finansów. Razu pewnego wpadła stamtąd wiadomość, ale tytuł już wyjaśniał, że tematyka nie jest dla mnie. Pomimo tego kliknąłem i otworzyłem wiadomość. Od razu mój wzrok padł na fragment, który zawierał wzmiankę o pewnym meblu. Tak, to była magia, czasami tak się dzieje. Ale żeby nie zostać posądzonym o szarlataństwo zostawiam magię na boku i szybko wyjaśniam co tam takiego wypatrzyłem. Stół z podwyższanym blatem na korbkę z Ikei!

Nie raz przymierzałem się do stołu z regulowaną wysokością blatu. Niestety drogie to meble, więc na rozmyślaniu się skończyło. Ale ten stół z Ikei kosztuje 749 zł. Czyli cena bardzo dobra, bardzo bardzo. Blat ma 160 x 80 cm, czyli nawet i dwie osoby mogą razem pracować. Polecam, mebel to Skarsta. Na zdjęciu korbka straszy, ale w rzeczywistości jest podczepiana pod blat, więc nie przeszkadza.

Tym stołem cieszę się już dobre 4 miesiące i zauważyłem jedną rzecz. Mianowicie jak tak człowiek postoi to nogi drętwieją. I tu znowu polecam wymianę informacji z innymi Homo Sedens. Dobra dusza doradziła mi, aby co jakiś czas rozruszać ciało, na przykład korzystając z takiego zestawu ćwiczeń.
Niecałe 8 minut, a jeśli dobrze merdasz rękami i robisz przysiady, to się nieźle zmęczysz. Do zestawu tych ćwiczeń dodałem różne skłony i przysiady, tak że mam całkiem dobrą gimnastykę. Tu uwaga – lepiej to robić z dala od publiczności – niewtajemniczonym może to dziwnie wyglądać 😉

Ale zamiast jakiegoś zdefiniowanego zestawu ćwiczeń można po prostu sobie potańczyć, pomachać łapkami, zrobić trochę przysiadów. Można do tego zapuścić jakiś rytmiczny kawałek, na przykład taki remix.

Jak widzisz wybór jest całkiem spory. Możliwe, że gdybym miał dobrze dobraną dmuchaną piłkę to by mi wystarczyła. A tak moje losy poszukiwacza ergonomii zawiodły mnie aż do Ikei 🙂
Z perspektywy czasu patrząc to bardzo dobry nabytek – jedynie należy pamiętać o przerwach na gimnastykę.

Życzę zdrówka, dziękuję za uwagę i wyjaśniam na koniec co to ten Homo Sedens. To pierwsza faza przemian morfologicznych gatunku Homo Sapiens, która polega na częstszym przesiadywaniu niż na zmianie położenia przy użyciu kończyn dolnych. Oczywiście nazwa zmyślona 😉

Można by to tak ująć: czego nie warto umieszczać na stronie internetowej lub: co warto przenieść w inne miejsce strony internetowej.

Niektórzy twórcy stron, jak też i właściciele witryn podchodzą do sprawy w sposób: należy na stronie umieścić jak najwięcej, bo będzie wtedy „na bogato”. Niestety nadmiar szkodzi. Ogólnie kłania się droga środka, czyli każda skrajność nie jest dobra.

Dodam jeszcze, że nie wszystkie te czynniki zawsze muszą być wzięte pod uwagę. Są sytuacje wyjątkowe. Poza tym nie wszystkie jednocześnie muszą być zastosowane. To już koniec wstępu, oto lista, a jej kolejność nie ma znaczenia.

Jesteśmy najlepsi

Jak widzę nagłówki w stylu jesteśmy tacy naj naj, to także zastanawiam się czy najgłośniejsze bąki oni puszczają? No skoro są tacy the best… 😉 A fuj fuj, samochwała w kącie stała.

Co w zamian za to można zrobić: napisać konkretnie w czym możemy pomóc, w czym się specjalizujemy, jakie mamy osiągnięcia – i wszystko bez cukrowania.

Ikonki portali społecznościowych w nagłówku

I jeszcze do tego takie cukierkowe ikonki, takie przyciągające uwagę. Czyli strzelamy sobie w kolano, bo odciągamy klienta od naszej strony.

Co innego jeśli te media społecznościowe są dla nas kanałem pozyskania klienta. Jeśli jednak publikujemy tam niewiele, a te profile to takie bicie piany, takie bardziej pokazanie, że nadążamy za nowoczesnością, to miejsce ikonek jest w stopce, albo gdzieś na dole bocznej kolumny.

Pokazywanie daty w firmowym blogu

Jest to niebezpieczne, jeśli publikujemy mało i nasze wpisy są ogólne. Czyli nie odnoszą się one do czegoś konkretnego w danym czasie. Wtedy internauta może odnieść wrażenie, że strona jest rzadko aktualizowana i ogólnie firma nie dba o swój wizerunek.
Ogólnie dobrą zasadą jest umieszczanie dat publikacji na dole blogowych wpisów.

Długie paragrafy

Wielkie teksty należy rozbijać na mniejsze części. To jak z pokarmem – dobrze rozdrobniony lepiej się wchłania. Tu mam na myśli duże teksty. Czyli tworzymy mniejsze akapity, dodajemy nagłówki, korzystamy z gazetowych kolumn, czyli gdzie można tworzymy słupki z tekstem, zamiast długich linii.

Dobrze sformatowaną treść wciąga się bez problemu, z przyjemnością. Za to upchany tekst w jedną wielką bryłę jest masakryczny w czytaniu i zapewne każdy po chwili jego czytania stwierdzi, że ma inne ciekawsze rzeczy do zrobienia.

Zdjęcia z serwisów stokowych

Te wypieszczone do maksimum fotki są piękne, prawda? Gdzie tam im do naszych zdjęć firmowych, na których pokazujemy swoje przeciętne twarze, swoje kiepskie biura, zwykłe ciuchy. Normalnie żal dupsko ściska, że my nie jesteśmy tacy ekstra. Czyli musimy kupić zdjęcia, zamiast swoje pokazywać.

Nie wiem skąd to się u ludzi bierze, że tak myślą. Przecież te zdjęcia stokowe na kilometr śmierdzą sztucznością! Czyli odrzucają, zniechęcają.

Naprawdę nie potrzeba wiele wysiłku, aby dobrze się zaprezentować. Pogodny wyraz twarzy, albo i większy uśmiech – jak kto woli. Do tego zdjęcie nie musi być wielkie i nie musi być z możliwością powiększenia po kliknięciu. Można także pokazać tylko swoje popiersie, bez całej sylwetki i bez szczegółów otoczenia.

Tu dla przykładu na stronie powitalnej do kontaktu zachęca sam właściciel, a w nagłówkach wykorzystane są ich własne zdjęcia, które nawet jeśli jakością odbiegają od tych stokowych to są od nich znacznie bardziej odpowiednie, są realne, pokazują firmę, a nie coś cukierkowego z tej branży.
meduza.org.pl

Banery reklamowe do własnej treści

Banery reklamowe najczęściej kojarzone są z reklamą czegoś na zewnątrz, a tego typu reklama jest ogólnie omijana. To kolorowy upychacz treści.
Bywa, że na stronie publikowane są banery reklamowe, które zachęcają do skorzystania z usług czy produktów właściciela strony, czyli prowadzą do podstron w tej samej witrynie internetowej. To strzał w kolano, bo większość ludzi będzie omijać te reklamy.

Rozwiązaniem jest umieszczenie reklamy w bardziej naturalny sposób:

1. Zmieniamy kolorowy obrazek na tekst
2. Umieszczamy tekst gdzieś w treści danej podstrony, w miejscu nawiązującym do tematu, który chcemy polecić.

Jeśli w tym miejscu umieściłbym wielki kolorowy baner reklamowy większość by go pominęła. Podświadomie ludzie wyłapują takie elementy i je pomijają, bo one pasują jak świni siodło.

Za to jeśli napiszę tutaj, że może zainteresować Cię inne dopieszczanie swojej strony – wesołe błędy 404. Chodzi o przygotowanie wesołego, wręcz takiego z jajem, komunikatu: przepraszamy, nie ma takiej strony. To jest duża szansa, że tam klikniesz, bo przecież szukasz sposobów na dopracowanie swoje strony internetowej.

Dobre nazwy przycisków

CTA (z ang. call to action) to te elementy, które zachęcają internautę do podjęcia działania w kierunku, który jest przez nas pożądany. Możemy na przykład zachęcać do złożenia zamówienia, wysłania wiadomości, założenia konta, prenumeraty newslettera.
Zamiast nazywać przycisk „potwierdź” można użyć „zamawiam newsletter pełen wiedzy„.

Chodzi o klarowność, o zainspirowanie klienta, no i o wyjście spoza nudnych ram.
Kieruj się dwoma punktami:
1. W haśle przekaż sedno, co klient zyska.
2. Użyj słów w pierwszej osobie.

Martwa strona z potwierdzeniem

Jeśli internauta po wykonaniu czynności otrzymuje krótką informację z „dziękujemy”, to jest to prawie jak pożegnanie klienta, można by tam wstawić hasło: „bywaj i do następnego razu!”.
Jeśli na stronie z potwierdzeniem wstawimy zachętę do dalszego działania to w dużej części internauci tam podążą. To może być strona po dokonaniu rejestracji newslettera, albo po dodaniu ogłoszenia.

Zastanawiasz się co tam umieścić? To będzie coś związanego z tym co oferujesz oraz z czynnością, którą wykonał internauta. Po zapisaniu na newsletter możesz od razu przekierować go na specjalną stronę z informacjami, które internauta chciał zgłębić. A po dodaniu ogłoszenia może od razu link do dodania kolejnego ogłoszenia?

PDF do pobrania

Nagminnie wykorzystywanie plików PDF to też grzech i upierdliwość. Jeśli jest to strona jakiejś jadłodajni to zmuszanie internautę, aby pobrał plik PDF żeby poznać szczegóły menu lub cennik jest po prostu do bani.
Tak samo jak publikacja istotnej części specyfikacji produktu na stronie sprzedawcy.

Jeśli to są ważne informacje to umieśćmy je bezpośrednio na stronie, bez wymuszania dodatkowych wielu czynności. Wystarczy dodać rozwijaną zakładkę czy nawet jeden link do kolejnej podstrony będzie lepszy, niż pobieranie PDFa.

Zapewne jeszcze coś by można było dołożyć do tej listy. Ale to są typowe grzechy stron internetowych, a dokładniej ich twórców i właścicieli, ponieważ często klient wymusza pewne elementy na stronie oraz jej układ.

A zdjęcie? Ta lilia została uchwycona w dwu metrowym oczku w niewielkim ogródku. Tak, to był wręcz mikroskopijny zbiornik wodny. Zaraz nad jak i pod kadrem widać było brzeg, także zdjęcie zawiera maksymalnie dużo tego „jeziorka”.
Zdjęcie pokazuje jak można ciekawie ująć temat. To ma wiele wspólnego z obecnymi stronami internetowymi, które są pozbawione wodotrysków i zdobień, a piękno budowane jest głównie z samej treści, którą chcemy przekazać.

Raz na jakiś czas trafia do mnie klient, który prócz nowej strony zadaje pytanie: jak odzyskać moją domenę?

Takie pytanie może niektórym z czytelników wyda się dziwne. Ja wiele lat temu także byłem zadziwiony, jednak szybko to zdziwienie wyparowało. Czemu? Bo nieuczciwy człowiek wykorzysta każdą sferę biznesu, aby odnieść korzyści czyimś kosztem. Tak więc w czasach Internetu mamy pierdyliony maili od „kup pan cegłę” z cudownymi ofertami. Mamy też naciągaczy na wpisy w branżowych portalach. Dużo można by o tym pisać. Tu jednak skupię się na cfaniaczkach (to celowa pisownia) od domen.

Firma X zleca wykonawcy Y kompleksową usługę webmasterską. Usługa składa się z:
– opracowanie strony internetowej,
– utrzymanie strony www na serwerze,
– zamówienie i opłacenie domeny.

Firma X powinna upewnić się, że domena zostanie zarejestrowana na nią, a nie na wykonawcę. Ten element czasami właśnie jest przegapiony.

A jakie bywają tego konsekwencje?

1. Kontakt z twórcą strony urywa się.
Ktoś zmienił fach, bo stronami internetowymi sobie dorabiał, może zmienił komórkę a nasze wiadomości przepadają do spamu, może wyjechał do UK za pracą. Różnie to bywa, ale efekt jest taki, że gdy upłynie rok (rzadko kto wykupuje domenę na więcej niż rok) domena przestaje być widoczna, a nasza strona, jak również często poczta przestaje działać.
Mało tego, po krótkim czasie trafia ona do sprzedaży i nasza konkurencja może nas ubiec i podkupić naszą domenę.

2. Cwaniak wyczuł kasę.
Po roku firma, która stworzyła stronę widzi, że biznes klientowi dobrze działa, więc przesyła fakturę za domenę na kilka razy większą kwotę niż jej cena rynkowa.

3. Chcemy przenieść domenę.
Właściciel domeny stwierdza, że przenosi domenę na inny serwer, bo chce nową stronę, albo potrzebuje większego serwera i zobaczył, że kupując bezpośrednio w firmie hostingowej znacznie mniej zapłaci.
Wtedy robi się zgrzyt, bo nieuczciwy twórca strony www czuje, że może stracić dojną krowę, więc żąda okupu.

O ile punkt pierwszy może wynikać z pośpiechu podczas stawiania strony, z niedbalstwa, a najczęściej po prostu z niewiedzy tak zamawiającego, jak i początkującego webmastera, to punkty drugi i trzeci są ewidentnym przykładem naciągactwa i powinno się tych cwaniaków zapraszać do sądu.

Co możemy zrobić, jeśli znajdziemy się w podobnej sytuacji?

1. Odpuścić sobie, bo może za dużo czasu, nerwów i pieniędzy nas kosztować odzyskanie domeny. W takim układzie rejestrujemy nową domenę. Ale to raczej w przypadkach, gdy nasza domena nie jest dobrze wypozycjonowana lub nie jest powabnym adresem (marka w nazwie).
2. Straszymy webmastera sądem, a w ostateczności kierujemy tam nasze sprawy. Ustalenia ustne są tak samo ważne jak te pisemne. Sąd powinien uznać nasze argumenty, że podwykonawca nas naciąga zawyżając opłatę za domenę. Niestety sprawa długo potrwa, a w tym czasie możemy przejść perturbacje w związku z niedziałaniem strony lub poczty. To także można oszacować i żądać odszkodowania. Poza tym jest to argument do wcześniejszego postraszenia cwaniaczka, aby jednak uniknąć sądu, bo to może go solidnie zaboleć.
3. Poczekać na wygaśnięcie domeny i ją wykupić. Istnieje jednak zagrożenie, że ktoś nas uprzedzi. Poza tym naciągacz może przedłużyć domenę na kolejny rok, następnie wyłączyć i czekać na swój okup.

Na koniec dodam jeszcze, że warto mieć także własny serwer wirtualny. To nie jest duży koszt, często taki sam jakbyśmy wykupili miejsce na serwerze u twórcy naszej witryny internetowej, a mamy większe bezpieczeństwo, bo nie jesteśmy zależni od małego pośrednika. Z serwerem może wyjść bardzo podobna sprawa jak z domeną.

A zdjęcie, jak ono ma się do domeny? A ma się tak, że ten ptaszek proszę państwa doskonale się maskuje w trawniku! Przycupną 1,5 metra od mnie i dopiero po chwili, gdy się poruszył dostrzegłem go kątem oka. Tak samo jest z tymi naciągaczami domenowymi – doskonale się maskują.
No jakoś muszę znaleźć wytłumaczenie wklejania tych zdjęć 😉

Nie znajdziesz tu nic na temat higieny listonoszy. Ten artykuł dotyczy podstawowych zasad bezpieczeństwa korzystania z poczty elektronicznej.

Ktoś może zapytać – jak to bezpieczeństwa? Przecież bomby w mailu nie dostanę! Bomby z TNT nie, ale bomby elektronicznej tak. Co prawda taka bomba nie zabije, ale potrafi mocno utrudnić życie.
Co jakiś czas klienci przestraszeni podpytują mnie o dziwne wiadomości email, dlatego pomyślałem aby coś skrobnąć, może się przydać.

Zagrożenia w poczcie elektronicznej są dwa:

1. Załączniki
Są to pliki dołączone do wiadomości. Otwieramy taki plik i uruchamiamy świński programik, który instaluje się na naszym komputerze. Świński nie dlatego, że człowiek pokroju świni go stworzył, lecz dlatego, że potrafi nabrudzić jak w chlewie.

To może być trojan, który zrobi z naszej maszyny komputer zombie, aby gdy przyjdzie odpowiedni moment dokonać przy jego pomocy zmasowanego ataku na wybrane serwery. Jeden komputer nic nie wskóra, ale mając do dyspozycji ileśdziesiąt tysięcy zombie sprawa robi się poważna.

Taki trojan może też sprawić, że będziemy mieli wyświetlane reklamy w przeglądarce. Czasami jest to bardzo uciążliwe, ponieważ boksy z reklamami zajmują większą część okna przeglądarki, a to bardzo utrudnia normalne przeglądanie stron internetowych.

Bywa, że mamy automatycznie otwierane okna lub zakładki z stronami, na które chce nas ktoś przekierować (sklep z viagrą, albo strony z golaskami w akcji).

W ostateczności możemy stracić zawartość naszego komputera, ponieważ wirus zablokuje do niego dostęp wyświetlając ekran z komunikatem: zapłać to odblokujemy…
Przy okazji partycja z danymi może zostać zaszyfrowana, czyli nic nie pomoże podpięcie twardego dysku do innego komputera.

Obecnie częste są emaile z fakturą do opłacenia, a plik faktury znajduje się w załączniku i jest spakowany. Spakowany to oznacza kompresję (miniaturyzację) specjalnym programem. W momencie rozpakowywania takiego archiwum są duże szanse na zainfekowanie komputera.

Dawniej sukces odniósł trojan, który zaszyty był w mailu: Przesyłam ci zdjęcia nagiej Anny Kurnikowej. To były czasy, gdy tenisistka odnosiła sukcesy na światowych kortach. W załączniku tej wiadomości znajdował się właśnie spakowany plik, który miał za zadanie zarażenie naszego systemu.

2. Dobrowolne podanie swoich danych
To jest drugie zagrożenie i może trudno w to uwierzyć, lecz część osób łapie się na ten numer. To coś jak wyłudzenie pieniędzy na wnuczka, czyli złodziej podszywa się pod kogoś innego, a my mu wierzymy i wpadamy w pułapkę dobrowolnie przekazując pieniądze.

Metoda na wnuczka w wersji emailowej wygląda tak, że otrzymujemy email z naszego banku lub z PayPal (płatności elektroniczne) z prośbą o zalogowanie, ponieważ wymagana jest jakaś tam procedura potwierdzenia danych lub zmiany hasła. Po kliknięciu w link przechodzimy na specjalnie przygotowaną stronę, która wyglądem jak i adresem przypomina oryginał. W oknie logowania podajemy swoje dane i już złodziej je posiada. Tobie wyświetli się komunikat: dziękujemy za potwierdzenie lub przepraszamy – przerwa serwisowa, albo coś innego, co uśpi twoją czujność.

Ale wyłudzenie danych może zostać przeprowadzone także w innym celu: aby pozyskać dane osobowe.
Wchodzimy na stronę internetową i podajemy komplet informacji o sobie, łącznie z numerem PESEL.

I niekoniecznie musi to być bank. Aktualnie częste są wiadomości email potwierdzające założenie konta. W tytule takiego maila czytamy: Konto zatwierdzone, a nadawca to jakieś tam biuro obsługi klienta.
W treści mamy podany login, hasło oraz adres witryny internetowej do zalogowania z zachętą, aby zacząć korzystać ze swojego konta.

Nie logowałem się więc nie napiszę czym to grozi. Mogę tu jedynie spekulować, że po zalogowaniu będziemy zachęcani do podania swoich danych, albo ktoś liczy, że nasz komputer będzie słabo zabezpieczony i po skierowaniu nas na taką stronę uda mu się zainfekować nasz system operacyjny.

Podstawowe zasady pocztowej higieny:

1. Nie otwieramy wiadomości od nieznanych osób z dziwnymi tematami.
Lepiej stracić informację dotyczącą ekstra okazji, niż borykać się z zainfekowanym komputerem.
Podkreślam – nie mam na myśli załącznika, chodzi o nie zaglądanie do tej wiadomości, po prostu od razu ją kasujemy.

To mogą być wiadomości w związku z kupnem czegoś, powiększeniem u facetów trzeciej nogi, info o super wygranej etc.
Często zdarzają się tytuły właśnie odnośnie opłacenia czegoś lub powiadomienie o nadaniu paczki, którą należy już teraz opłacić. Bezczelne zagranie, możliwe, że naciągacze liczą na zamieszanie u odbiorcy. Ktoś kto robi wiele zakupów przez internet może pomylić się w zamówieniach, w ten sposób płacąc także oszustowi.

2. Nie otwieramy załączników od nieznajomych.
Gdy już nas coś podkusi i otworzymy wiadomość to powinniśmy się mocno podrapać po głowie, czy otworzenie załącznika jest w pełni uzasadnione.
Czy masz 100% pewności, że ten załącznik musisz otworzyć? Jeśli jest cień wątpliwości skasuj wiadomość.

Załączniki powinny być ci znane. Powinieneś wiedzieć, że taka osoba lub firma będzie do ciebie wysyłać załączniki. Jeśli to firma to powinieneś też wiedzieć kiedy można się od nich spodziewać wiadomości i często nawet – jak taka wiadomość wygląda.

3. Nie otwieramy załączników od znajomych, gdy treść maila jest podejrzana.
Nawet jeśli nadawca jest nam dobrze znany, przykładowo to może być znajomy lub firma, z którą współpracujemy, lecz treść wiadomości będzie podejrzana to także nie otwieramy załącznika.

To są te przypadki, gdy oszuści podszywają się pod inne firmy rozsyłając jakieś potwierdzenia lub faktury.
Bywa też, że komputer naszego znajomego został zainfekowany i automatycznie rozesłał wiadomości do osób z jego skrzynki adresowej.
Należy w tym wypadku się zastanowić, czy od tej osoby lub firmy wiadomość wyglądała by w ten sposób? Czy oni mają taki styl pisania? Czy oni chcieliby, abym otrzymał taką informację, z takim załącznikiem?

4. Nie klikamy w adresy stron w podejrzanych mailach.
Możemy być zachęcani do wejścia na jakąś stronę, aby uzyskać rabat, kupić coś w okazjonalnej cenie, potwierdzić swoje dane itd.
Nigdy nie klikamy w te linki. Jedyne odstępstwo to, gdy jesteś w pełni przekonany, że ta osoba chciałaby podzielić się takim właśnie linkiem. Może sie spodziewasz wiadomości, a nawet jeśli to znajomy który koresponduje z tobą sporadycznie, to i tak rozpoznajesz jego styl pisania. Wtedy jest OK, ale jeśli wiadomość wygląda dziwnie to od razu do kosza.

Podsumowując – zdrowy rozsądek to podstawa. Najczęściej już po nadawcy i tytule maila można rozpoznać naciągaczy. A jeśli już uda im się nas zmylić, to nie wykonujmy tego, do czego chcą nas zachęcić – czyli do otwierania załączników lub wejścia na jakąś stronę.

A fotografię celowo dobrałem – sztuczny ogrodowy krasnal jakoś właśnie pasuje mi do naciągania. Taki krasnoludek udaje kogoś z bajki, a najczęściej po prostu straszy gdzieś pod krzakiem 😉

Najczęstsze przyczyny utraty strony internetowej to: atak hakerski, błąd człowieka, zła wola lub awaria serwera. Jednakże utrata swojej strony, bloga lub sklepu internetowego zdarza się niezmiernie rzadko.

Atak hakerski najczęściej dotyczy witryn, które są zaniedbane, czyli nikt nie aktualizuje oprogramowania strony internetowej. A tu należy zaznaczyć, że przysłowiowe 99,99% witryn internetowych działa na jakimś CMS’sie (system do zarządzania treścią).

Drugi powód to błąd człowieka. Dotyczy to zazwyczaj sytuacji, gdy ktoś aktualizuje lub modyfikuje system lub moduły / pluginy nie robiąc kopii zapasowej. Jeśli podczas tego procesu coś pójdzie nie tak, obojętnie czy to z winy oprogramowania, czy będzie to chwilowe przeciążenie serwera, czy też błąd w tworzonym kodzie, wtedy można nieźle namieszać w bazie danych lub nawet stracić cenne informacje tam zapisane. To są nie tylko teksty stron, opisy produktów i tym podobne, lecz również wszelkie ustawienia systemowe i modułów, które zapisywane są właśnie w bazie danych.
Przywrócenie sytuacji pierwotnej często związane jest nie tyle co z naprawą bazy danych, lecz z instalacją i konfiguracją stosownego oprogramowania oraz wytworzeniem od nowa straconych treści.

Idźmy dalej, teraz na liście jest zła wola, czyli celowe działanie w celu usunięcia pewnych danych zapisanych na serwerze. To taki sam „kryminał” jak w przypadku ataku hakerskiego. Tylko tu zazwyczaj ktoś działa od środka.

Awaria serwera to najrzadziej występujący powód utraty danych. Głównie przez systematyczną wymianę sprzętu oraz tworzenie kopii bezpieczeństwa. Firma hostingowa, która pozwoli sobie na utratę danych klientów może pożegnać się z biznesem.

Może wydawać się, że problem utraty strony internetowej występuje rzadko, jednakże biorąc pod uwagę ilość działających witryn w internecie nawet promil promila będzie oznaczał duże wartości.
Ze strony Verisign możemy dowiedzieć się, że w pierwszym kwartale 2018 roku zarejestrowanych było 333,8 milionów domen TLD (to te główne jak przykładowo .com). Natomiast domen głównych ale krajowych (taką dla przykładu jest końcówka .pl) było 146,3 miliona. Oczywiście stron działa mniej, ale liczby te wskazują rząd wielkości z jakim mamy do czynienia.

Co zrobić jeśli moja strona internetowa nie mam backup’u?

W takim momencie pozostaje tylko zgłosić się do firmy hostingowej. Każdy normalny hosting tworzy automatycznie wiele kopii bezpieczeństwa hostowanych stron z ostatnich dni. Tak! Z ostatnich dni, a to oznacza, że jeśli utraciliśmy dane na stronie internetowej przykładowo 2 tygodnie temu, a firma hostingowa tworzy kopie od 10 dni, to kopia strony zawierać będzie braki, czyli do niczego nam się nie przyda.
Dlatego najlepszym rozwiązaniem jest (w zależności od wielkości danych) automatyczne wysyłanie kopii na skrzynkę email lub na wskazany inny serwer FTP.

Czasami słyszę, że w razie czego jest przecież web.archive.org
Serwis ten tworzy kopie stron internetowych i udostępnia je publicznie. Niestety jest to bardziej ciekawostka niż użyteczne narzędzie, ponieważ nie wszystkie witryny są zapisywane, nie wszystkie podstrony oraz nie wszystkie dane (pliki do pobrania, powiększenia zdjęć).

Obecnie Internet to nie tylko same korzyści, lecz także mnóstwo zagrożeń. Pomijam dezinformacje lub dostęp do niepowołanych treści. W tym wpisie chodzi o utratę cennych informacji.
Dlatego tak ważna jest edukacja odnośnie aktualizacji systemu CMS strony internetowej, wdrożenia zabezpieczeń w samym systemie CMS oraz wykonywania kopii bezpieczeństwa strony internetowej.

A zdjęcie dorzuciłem bo tak mi się skojarzyło z ochronnym parasolem. Niestety, ten piękny ptaszek, gdy go zaskoczyłem akurat suszył sobie skrzydło 🙂

Na samym końcu strony internetowej zazwyczaj wstawiamy informacje dotyczące właściciela witryny oraz praw autorskich.

Często podawany jest bieżący rok, a bywa też, że znajdziemy tam zakres lat. Zazwyczaj wskazuje to na okres działania strony internetowej lub samej firmy.

Pamiętanie aby zmienić wpisy w stopce, gdy nadejdzie nowy rok, to troszkę zbyteczne zajęcie. Co można warto upraszczać i ułatwiać, a nie dodawać sobie obowiązków.
W przypadku bieżącego roku wyręczny nas prosty kod wstawiony do stopki strony.

Poniżej mały kod PHP, który wyświetla bieżący rok.
Poza tym możesz wstawić rok rozpoczęcia działania strony lub działalności gospodarczej.

&copy; 2005 – <?php echo date('Y'); ?> Moja Firma - Wszelkie prawa zastrzeżone